Dagboek

Verslag 300 Geschreven op : 03-02-12 Geschreven door : Daniel van den Hooven Ik heb al een tiental weekverslagen terug en ook in het vorige vermeld, dat verslag 300 een bijzondere nieuwsbrief zou gaan worden. Lieve vrienden voor een klein aantal van jullie wellicht een opluchting, maar voor de meesten veel eerder een schok, dit was de LAATSTE WEKELIJKSE NIEUWSBRIEF VAN “CASA OASIS” Niet direct allemaal schrikken, want ik schrijf “de laatste wekelijkse nieuwsbrief”. Het wordt voor mij af en toe moeilijk om een beetje leuk en interessant verslag te schrijven zonder teveel in herhalingen te vallen. Vanaf vandaag krijgen jullie dus nog wel nieuwsbrieven, alleen wordt dat niet meer elke vrijdag. Op 5 maart 2006 schreef ik het eerste officiële verslag, nadat ik een week ervoor voor een kleine groep vrienden een verslag had geschreven over “De Heenweg” met de oude rode Toyota Corolla met aanhangwagen vanuit Groot Ammers (Nederland) naar Almendricos (Spanje). Onze vrienden reageerden toen heel enthousiast op dit verslag van de heenreis vol met hindernissen en vandaar dus op die vijfde maart 2006 het/de eerste “echte” verslag/nieuwsbrief. Begonnen met die paar vrienden lezen nu elke week ergens tussen de 700 en 1.000 mensen onze nieuwsbrief. En nu bijna zes jaar later was dit dus de laatste weeknieuwsbrief. In onze grote zaal staan inmiddels vier grote blauwe Leitz A4 ordners met als ik het goed heb geteld 1.041 uitgeprinte pagina´s met foto´s en tekst. Genoeg voor een redelijk dikke roman al zal er wel niemand zitten te wachten op zo´n boek. Lieve lieve vrienden ik wil jullie in ieder geval bedanken, dat jullie elk weekeinde weer de moeite hebben genomen onze nieuwsbrief te lezen. Maar jullie zijn dus nog niet helemaal van ons af en met zekere regelmaat zal er nog wel een verslag op de digitale deurmat vallen. LIEVE VRIENDEN BEDANKT! De Moerdijkbrug bij avond Waarom is deze laatste nieuwsbrief nu eigenlijk niet op tijd zullen jullie je afvragen? Heb ik soms al een voorschotje genomen op bovenstaand besluit? Nee, lieve vrienden wij zijn donderdag 19 januari naar Nederland vertrokken voor de al eerder aangekondigde twee weken vakantie in Nederland. Om niet teveel aandacht te geven aan het feit, dat “Casa Oasis” twee weken onbewoond is, heb ik nooit de exacte data doorgegeven. Wellicht is het wat overdreven, maar sommige mensen hebben mij gewaarschuwd, dat ook verkeerde mensen zoiets zouden kunnen lezen en daar misbruik van zouden kunnen maken. Zelf geloof ik daar niet zo in, maar om nu de kat op het spek te binden is misschien ook niet zo´n goed idee. Trouwens onze waakhond Robbie verdedigt het fort! Dit laatste echte wekelijkse verslag wordt dus wel heel lang en ik hoop maar, dat jullie er toch nog van kunnen genieten. Moeder staat er nog goed op en toch is ze 90 jaar Woensdagmorgen rond een uur of negen zijn we al vertrokken naar Madrid. We vlogen donderdag 19 januari vanuit Madrid naar Rotterdam. Vanuit Madrid vliegen is een stuk goedkoper dan bijvoorbeeld van Alicante. Nu heb ik voor 5 retourvluchten slechts € 414 betaald. We vliegen met Transavia en landen op Rotterdam, waar als alles goed is overgekomen een huurauto gereed staat. We rijden dan naar recreatie en watersportcentrum “De Biesbosch” waar we voor twee weken huisje Hackfort 0213 hebben gehuurd. Het is nu woensdagavond zeven uur en we zijn al vanaf vanmiddag een uur of half drie hier in het appartement van Anita en Carlos te Madrid. Omdat we zo vroeg waren heb ik voor de deur een goede parkeerplaats gevonden, waar de auto twee weken gratis kan blijven staan. Maarten komt rond een uur of negen thuis en dan moeten we nog even de bagage verdelen. We hebben allemaal een koffertje handbagage van 10 kg. en verder hebben we één grote koffer van 15 kg. Ook Transavia heeft helaas een aantal zaken van Ryanair overgenomen en dat komt de service niet ten goede. Ik ga nu bovenstaande naar de laptop van Maarten sturen en kan dan in Nederland verder werken aan dit verslag op zijn computer/laptop. Morgenochtend zeven uur moeten we opstaan en gaan we met de trein naar het vliegveld. De Molens van Kinderdijk Het is nu donderdagavond 19 januari en ik zit aan de tafel van “ons” huisje aan het Haringvliet om te werken aan het verslag van deze dag. We zijn nog iets eerder opgestaan dan we in eerste instantie van plan waren, namelijk om half zeven. Later in het verslag van deze dag zal blijken, hoe we dat extra half uur heel hard nodig hebben gehad. Volgens Maarten zou het vliegveld met twee treinen in ongeveer 50 minuten haalbaar moeten zijn. Om half acht verlieten wij het appartement met de vijf handbagage koffertjes van exact 10 kg. en de grote koffer van 15 kg. Op de eerste trein hoefden we niet lang te wachten en in het centrum stapten we snel op de volgende trein, die naar het vliegveld zou gaan. Op een gegeven moment liep bij een halte de hele trein leeg. We hadden eigenlijk niets in de gaten tot één van de laatste reizigers, die de trein verliet ons vertelde dat deze trein niet verder ging. We raapten alle koffers snel bij elkaar, maar net voor we de buitendeur wilden verlaten, sloot deze en zette de trein zich in beweging. We kregen de deuren met geen mogelijkheid meer open en of we wilden of niet we moesten mee. Hebben wij dat weer!! Gelukkig na een vijftal minuten stopten we bij een soort halte, waar onderhoud aan treinen wordt gedaan. Met veel moeite kregen we de deur open. Iemand van het personeel die net voorbij liep vertelde ons, dat deze trein met een kleine tien minuten weer terug zou gaan. Aangekomen bij de “oude” halte moesten we nog tot vijf over negen wachten voor de trein richting vliegveld arriveerde. Het bleek gelukkig inderdaad maar één halte en aangekomen op het vliegveld vlogen we de vertrekhal in om te kijken bij welke balie we in moesten checken. Nergens op de monitoren echter een vlucht naar Rotterdam! Snel naar de informatiebalie, waar we te horen kregen dat we met een bus naar Terminal 1 moesten. Ik begon zenuwen te krijgen, zeker toen we bijna een kwartier in de bus zaten en we uiteindelijk pas bij de laatste halte moesten zijn. Het bleek inderdaad de juiste hal te zijn en wij moesten naar incheckbalie 26. Maritiem museum Rotterdam Rennen door de hal met de ratelende koffers achter ons aan en slechts zeven minuten voor tijd checkten we in. Lieve vrienden dit is niet goed voor je hart! Het had maar één voordeel, want toen we uiteindelijk bij “onze” gate 42 waren konden we nagenoeg direct het vliegtuig, een Boeing 737, instappen. Ik baalde trouwens wel toen de kist het hele vliegveld over taxiede en uiteindelijk bij terminal vier, waar we uit de trein waren gestapt, de startbaan nam om op te stijgen. De vlucht verliep soepel en rond een uur of half één landen we in de mooiste stad van Nederland/wereld mijn geboortestad Rotterdam. De auto ophalen verliep soepel en ik mocht zelfs nog kiezen. Ik koos voor een Fiat Punto, omdat deze op diesel liep en ons dus aardig wat bezuiniging op gaat leveren. Aangezien het inmiddels etenstijd was besloot ik bij een snackbar te stoppen. Voor het eerst in jaren: kroketten, berenklauwen, patatpinda, frikadel, bitterbal. Nadinne en Jeanneth vonden het ook heerlijk. Snel boodschappen gedaan bij Appie en naar het huisje. De Biesbosch bleek een heel mooi park en we hebben een prachtig nieuw huisje, vanwaar we zelfs op de Moerdijkbrug kunnen kijken. Morgen koffie drinken bij (O)ma. Verder blijven we dan de hele dag in die omgeving en ´s avonds gaan we met haar en Hans en Joke van Bockel naar de Chinees. Tot morgen lieve vrienden. Afgelopen nacht hebben we behalve Nadinne allemaal lekker geslapen. Zij is nog aan het slaapwandelen geweest en rond een uur of drie ´s nacht stond ze ineens in onze slaapkamer. Vanochtend heerlijk ontbeten met allerlei zaken, die ze in Spanje niet verkopen. Zo hadden we lekker bruin brood, rozijnen brood, rosbief, schelplever, pure hagelslag enz. Na het ontbijt op naar mijn moeder, maar eerst gestopt bij bakker Stam in Kinderdijk, de beste boerenbakker die er is. Ik ben in de wagen blijven zitten en na een minuut of vijf kwamen ze naar buiten met armen vol met van alles en nog wat. Ik denk genoeg voor een voltallig hongerig voetbalelftal. Ze hadden bolussen, gevulde koeken, eierkoeken, saucijzenbroodjes, harde bolletjes enz. Het was heerlijk om mijn moeder weer eens te zien en haar te knuffelen. Na een tijdje gebabbeld te hebben en een bakkie met diverse koeken hebben we met Jeanneth en Nadinne een rondje langs de molens van Kinderdijk gewandeld. Lekker geluncht bij Oma en toen nog even naar het Makadocentrum. We hebben de dag afgesloten met een heerlijk etentje bij de plaatselijke chinees: “China Town”. We hadden ook Hans en Joke van Bockel uitgenodigd (van het Bockelbos), die al een tafel hadden gereserveerd voor acht personen. Ik heb gevraagd van alles en nog wat op tafel te zetten en het was heerlijk. Ma teruggebracht en terug naar “ons” huisje, waar we een laatste borreltje hebben genomen en terug konden kijken op een topdag. Morgen gaan we naar Assen, maar daar later veel meer over.

Onze tijdelijke vrienden Het is nu zondagmorgen een uur of zeven. Ik heb wat slecht geslapen, wellicht door alle indrukken. Gisteren zijn we vroeg richting het noorden gereden. Rond elf uur waren we al in Assen, waar we met Henk en Margreet hadden afgesproken in een lunchroom. Het was weer leuk om Janny haar zus en zwager te ontmoeten en we hebben lekker zitten te praten met een vers bakkie erbij. Vervolgens hebben we er wat gegeten. Jeanneth, Janny en ik hadden huisgemaakte erwtensoep met roggebrood en spek. Het was jaren geleden, dat ik erwtensoep had gegeten en het was overheerlijk. Daarna zijn we richting de instelling gereden, waar Gerard al bijna zijn hele leven woont. De broer van Janny heeft het “syndroom van down” en wel een erge vorm daarvan. We hebben een klein stukje met hem gelopen en in de horecagelegenheid op het terrein iets gedronken. We konden duidelijk aan hem zien, dat hij het leuk vond met zoveel mensen om hem heen wat te drinken. Hij lachte en dat deed ons natuurlijk goed. Na afscheid van Gerard, Margreet en Henk genomen te hebben zijn we rond een uur of drie weer richting het westen gereden. Onderweg zijn we nog wel door Staphorst gereden en hebben we ook nog even de harde wind getrotseerd aan de rand van het IJsselmeer in Harderwijk. Om half acht hadden we met mijn twee oudste vrienden Henk en Armand en hun vrouwen El en Jacqueline afgesproken in restaurant “Het Wantijpark” te Dordrecht. Het is een fantastische avond geworden en ik heb in tijden niet zo gelachen. Als alle dagen zo geweldig worden als de eerste drie dan zal het niet meevallen om dadelijk weer terug te keren naar Almendricos. Vandaag hebben we weer een vol programma, waarover morgen meer. Onze vrienden Henk en Armand Zondagochtend waren we rond tien uur al bij Janny haar nicht Winy en haar man Daan in Ridderkerk. We gaan al jaren heel goed met elkaar om, dus vonden wij het beslist nodig een bezoek aan hen te brengen. Het werd een heel leuke ochtend en ook hun dochter Karin met haar vrolijke driejarige Amanda, hun jongste zoon Alwin en Winy haar ouders Roel en Lien hadden de moeite genomen om even langs te komen. Winy haar ouders zijn al in de tachtig en wij hebben een speciale band met hun, omdat we in april 1975 uit hun huis vandaan zijn getrouwd. Na twee heerlijke koppen zelfgemaakte snert zijn we om ongeveer twee uur ´s middags bij hun vertrokken. We hadden met Maarten zijn vriend Martin en zijn vriendin Emily om kwart voor drie afgesproken bij het Shellstation op de A59 te Waalwijk. Die middag hebben we een geocache gedaan op de Drunense Heide. Het was een schitterend uitgezette cache met allerlei puzzels. We hadden ook nog eens geluk, dat het droog bleef. Nog even een lekkere kop warme chocolade met slagroom bij de “Drie Linden” en toen naar Martin en Emily hun nieuwe huis te Streefkerk. Ze hebben daar een paar jaar geleden een oude dorpswoning gekocht en die geheel aan hun wensen aangepast. Martin heeft ouderwetse “gouden” handjes en wat zijn ogen zien maken die handen. Bij de openhaard een lekker biertje en toen barbecueën in hun zelfgemaakte louncehoek in de tuin. Een geweldige leuke ervaring, waar ik ongelofelijk van heb genoten. Barbecueën in de winter in Nederland, dat verzin je toch niet! Het wordt wellicht wat vervelend, maar weer een geweldige dag, waarvoor ik iedereen van deze dag hartelijk voor wil bedanken. Een winter barbecue in januari Maandag de eerste dag van een nieuwe week in Nederland en we hebben er zin in. We hebben lekker ontbeten en zijn op weg gegaan naar de Noordzeekust. Als eerste ben ik naar Hoek van Holland gereden, waar we tegen de snijdende wind een fantastische wandeling hebben gemaakt over de pier. Prachtig die wilde zee en al die binnenlopende en vertrekkende zeeschepen. Even vonden Jeanneth en Nadinne het wel heel erg koud, maar toen we terug waren in de auto zeiden ze dat dit geweldig was geweest. We zijn daarna Hoek van Holland ingereden en zijn gestopt bij een viszaak. We hebben van alles besteld: een onsje paling, een paar gebakken scholletjes, twee bakjes kibbeling, een gebakken haring en twee groene haringen. Eigenlijk vonden Jeanneth en Nadinne alles lekker. Ze hadden wel een beetje moeite met de paling en de haring werd een ramp. Nee, onze Nederlandse groene haring krijgt geen nieuwe fans! Van Hoek van Holland zijn we langs de kust naar Scheveningen gereden. Nogmaals een lekkere wandeling langs het strand en een bakkie op de pier bij “van der Valk”. Daarna op ons gemak teruggereden naar “onze” villa, waar we er een rustige avond van hebben gemaakt met een heerlijke schaal door Janny gemaakte macaroni en aan “even pas op de plaats” waren de meeste van ons wel aan toe. Op de pier bij Hoek van Holland Dinsdagochtend hebben we door de prachtige oude historische stad Den Bosch gewandeld. Eerst naar bakker de Groot voor een bakje met een originele Bossche Bol. Bakker de Groot staat “wereldwijd” bekend als de beste bosschebollenbakker van de wereld. Ik was de enige, die een hele op heeft. Maarten heeft er bijvoorbeeld één gedeeld met Nadinne. Ze waren in ieder geval overheerlijkkkkk! De binnenstad van Den Bosch heeft een enorm aantal leuke verschillende winkeltjes. Madrid heeft wellicht 100 keer zoveel winkels, maar deze variatie is gewoon groter. Die grote steden hebben allemaal een beetje hetzelfde soort winkelbestand. Het weer was gelukkig droog en dan is het extra leuk om door zo´n stad te slenteren. Als lunch hebben we een broodje HEMA worst met mosterd genomen. Vervolgens zijn we naar Wilma en Rene in Drunen gereden. Zij zijn heel goede vrienden van ons, die we zo´n 20 jaar geleden voor het eerst op wintersport te Saalbach-Hinterglem hebben ontmoet. Het werd erg gezellig en we hebben er ´s avonds lekker gegeten. Toen wij nog in Nederland woonden kwamen we om de zoveel tijd bij elkaar om lekker te babbelen en om heel lekker te eten. Janny en Wilma deden dan om de beurt hun uiterste best om een heerlijke maaltijd te maken en ik kan jullie verzekeren, dat dat eigenlijk altijd zeer goed lukte. We hadden in verband met de drukke dag morgen niet te laat willen vertrekken, maar het was uiteindelijk toch pas rond twaalf uur toen we wegreden uit Drunen. Tegen enen waren we thuis. Hopelijk kan Maarten lekker slapen en goed uitrusten, want morgenochtend om half tien heeft hij al een sollicitatiegesprek in het centrum van Rotterdam. Aan tafel bij Rene en Wilma Vandaag woensdag 25 januari moesten we rond zeven uur op. Eer dat iedereen gedoucht en ontbeten heeft gaat er al snel een uurtje voorbij. Aangezien je niet weet hoe druk het verkeer is hadden we dus geen enkel risico genomen. Het viel allemaal erg mee en ruim een half uur van te voren zaten we al aan de koffie in een lunchroom op de begane grond van het enorme kantoorpand aan de Rotterdamse haven. Het is nog wel even leuk om te vermelden, dat deze lunchroom “Stroom” heet. Hier stond vroeger de energiecentrale aan de Jobshaven, waar ik in 1968 een stage heb gelopen van de MTS afdeling elektrotechniek. Wij hebben uitgebreid koffie gedronken. Janny heeft Jeanneth geleerd Sudoki puzzels op te lossen. Ondertussen heb ik aan het verslag gewerkt en via de Wifi van de zaak het één en ander opgezocht op het internet. Maarten zijn gesprek duurde lang en pas na 1½ uur kwam hij naar buiten. Hij was erg enthousiast en had een heel goed gesprek gehad. Hij had dit gesprek op het reclamebedrijf, waar ook Meelijd werkt en deze had hem aangerecommandeerd. We namen nog wat te drinken, zodat Maarten even zijn verhaal kon doen. We waren nog maar net uit de parkeergarage toen de telefoon ging en Maarten werd uitgenodigd voor een vervolggesprek aanstaande dinsdag. Ik ben er van overtuigd, dat ze hem dinsdag een aanbieding gaan doen. Morgen heeft hij een nog een gesprek bij een bedrijf in Breda en wie weet heeft hij, voordat we in het vliegtuig stappen volgende week donderdag al de keuze uit twee vacatures. Ik hoop het voor hem, want hij verdiend het. Van Rotterdam naar Lisserbroek, waar goede vrienden van ons wonen uit de tijd van “van den Hooven Kantoortechniek”. Henny van Rijn werkte toen op de verkoopafdeling van Canon en we zijn nu al zo´n twintig jaar goed bevriend met haar en haar man Henk. Aangekomen stond er al een heel lekkere lunch gereed. Daarna zijn we naar een gedeelte van de duinen gegaan, wat gebruikt wordt als duinwater wingebied voor onder andere heel de stad Amsterdam. Ik was hier nog nooit geweest. Het is werkelijk een prachtig wandelgebied, waar veel herten en reeën rondlopen. We hebben aardig wat wild gezien en ik heb mooie foto´s gemaakt. Het was gelukkig droog, maar helaas voor de foto´s wel erg grijs. Terug in Lisserbroek hebben we gegeten en rond een uur of negen, na met pijn afscheid te hebben genomen, zijn we weer naar Dordrecht gereden. 's Hertogenbosch Donderdagochtend heeft Maarten bij een bedrijf in Breda een sollicitatiegesprek gehad. Ruim anderhalf uur hebben we in een restaurant op hem gedacht en dat het zo lang heeft geduurd bleek een zeer goed teken. Hij heeft een zeer goed gesprek gehad met de directeur/ eigenaar en nog een aandeelhouder. Dit bedrijf is meer gespecialiseerd en ze hebben afgesproken volgende week een antwoord te geven. Maarten verwacht zelf dat ze hem een aanbod zullen doen, maar dat is afwachten. Het zou natuurlijk leuk zijn als hij uit deze twee bedrijven zou kunnen kiezen. Daarna zijn we het centrum van Breda ingegaan. Maarten had Nadinne en Jeanneth al eerder een broodje shoarma beloofd en belofte maakt schuld. Na het eten ging het steeds harder regenen en we besloten naar de parkeergarage te gaan. Redelijk nat bereikten we de auto. We hebben daarna wat rondgereden en in cafe ¨t Zwaantje te Teteringen wat gedronken. Vervolgens zijn we naar het Japanse restaurant “Paradijs” te Oosterhout gegaan, waar we hadden afgesproken met Nico en Joye, vrienden van Maarten. We hadden een tafel gereserveerd rondom zo´n grote bakplaat en ik vind het altijd weer leuk zo´n kok met messen en pepermolens te zien gooien. Jeanneth bood aan terug te rijden en zodoende kon ik lekker een paar pilsjes drinken. Morgen gaan we naar de “Efteling”, dus dat beloofd weer een leuke dag te worden! Bij de Japanner in Oosterhout Vandaag was het de dag van de Efteling. We hebben het op zijn echt Hollands gedaan. Dan begin je dus om je auto niet voor € 10 te parkeren. We vonden een mooi plekje in het dorp Kaatsheuvel op nog geen tien minuten lopen van de entree. Een tas zelfbelegde broodjes en even naar de supermarkt voor blikjes frisdrank. Van het internet hadden we voordeelkaartjes geprint, dus konden we zo doorlopen en als één van de eerste naar binnen. Het werd een fantastische dag en we hebben bijna alle attracties bezocht. ´s Avonds hadden we in café “Het gerucht” naast het centraalstation van Den Bosch afgesproken met Robin en Simone. Robin is een oud-collega van Maarten uit de tijd dat ze samen bij “netaspect” werkten en daar heeft hij altijd contact meegehouden. Zij wonen vlak bij Den Bosch en kennen de stad op hun duimpje. Eerst hebben we in een kroegje wat gedronken. Het viel me op, hoe enorm druk het was in bijna elke leuke kroeg in de binnenstad. Daarna zijn we wat gaan eten. Het viel niet mee een tafel te vinden voor zeven personen en pas bij een Grieks restaurant hadden we succes. Wederom een heel leuke zaak gevestigd in een oud historisch pand. We hebben er op de tweede verdieping heerlijk gegeten en vanzelfsprekend hebben we heel veel zitten te praten. Ik verbaas me er elke keer weer over hoeveel mensen onze nieuwsbrief bijna elke week trouw lezen. Ook zij volgden onze avonturen nog steeds op de voet. We waren redelijk laat terug bij ons huisje, omdat we vanwege wegwerkzaamheden vrij ver om moesten rijden. De efteling Nu begint de tijd toch wel een beetje te vliegen, want het is alweer zondagmorgen 29 januari. We zijn dus ruim over de helft van deze tot nu toe fantastische vakantie. Dadelijk breng ik de helft van de familie naar de schaatsbaan en ga daarna mijn moeder halen, maar eerst het verhaal van gisteren. Rond de koffietijd waren we in de Finsestraat te Rotterdam bij Maarten zijn vrienden Fabiola en Winfred. Fabiola is van oorsprong Ecuadoriaans, maar sinds kort tot Nederlandse genationaliseerd. Winfred had heerlijk gebak wezen halen en ik moet met schaamte erkennen, dat ik twee grote hazelnootgebakjes op heb en die waren me toch een partij lekker! Na de koffie zijn we Rotterdam ingereden en hebben we de auto´s in de garage onder de Zwaan gezet. Tot bijna zes uur hebben we door de stad lopen slenteren, waarbij ik op verzoek de gids was. Het gaf me een heel raar gevoel. Het was eigenlijk net of ik niet weg was geweest. Het voelde thuis! Wat je hier ook hebt en wat ik in Spanje nooit heb meegemaakt zijn mensen, die spontaan tegen je gaan staan praten. Zo werd ik voor het stadhuis op de Coolsingel door een dame van ik schat een jaar of zeventig aangesproken. Ook haar man was erbij, maar hij kreeg weinig kans om iets te zeggen. Wel drie keer zei ik haar, dat een eindje verder mijn gezin stond te wachten en ik verder moest. Waarom ga je dan niet, zei ze. Je bent zo´n lekkere klessebes en ik kan niet van je weg komen, antwoordde ik ad rem. Ze moest smakelijk lachen, waarna we afscheid hebben genomen. Heerlijk die Rotterdamse mentaliteit. Tussen de middag hebben we pannenkoeken gegeten op de hoek van de Meent en de Pannekoekstraat. Op deze plaats stond al een poffertjeskraam toen ik klein was en daar heb ik ruim 55 jaar geleden met mijn vader en moeder voor het eerst poffertjes gegeten. In die tijd was dat nog een echte traktatie, want in een restaurant kwam je als kleine jongen echt nooit. We hebben vele kilometers gelopen en ik vond het helemaal geweldig, vooral het lopen langs de kades van de Maas. Ook Jeanneth genoot van Rotterdam en dat is natuurlijk leuk om te horen.´s Avonds hebben we hier op het park bij café de Sloep wat gegeten en daarna waren we precies op tijd bij het huisje om naar het WK sprint op de schaats te kijken. Wat een leuke kroeg Zondagochtend heb ik Maarten, Jeanneth en Nadinne afgezet bij de kunstschaatsbaan te Dordrecht en ben daarna met Janny doorgereden naar Ma om haar op te halen. Ma en Janny zijn in de kantine van de ijsbaan een kopje koffie gaan drinken. Wij hebben allemaal schaatsen gehuurd. Het was leuk om te merken, dat ook de dames uit Madrid het heel erg leuk vonden. Dordrecht heeft een nieuwe baan en dat ziet er heel bijzonder uit. Op de begane grond is er een kleine oefenbaan voor beginners en een officiële ijshockeybaan. Op de eerste verdieping is een ovaal van ik schat 250 meter lengte gemaakt, waar je van beneden op kunt kijken. Heel apart om op de eerste verdieping te schaatsen. We hebben het meer dan twee uur volgehouden en ik heb aardig wat rondjes gedraaid. Het eerste half uur was het wat onwennig, maar daarna kon ik redelijk meedraaien met de meeste andere schaatsers. Benieuwd of ik morgen spierpijn heb. Halverwege hebben zich Fabiola, Winfred, Martin en Emily zich bij ons gevoegd en daarna zijn we met z´n allen naar het huisje gegaan. Janny heeft een lunch en later avondeten gemaakt en het werd een heel leuke dag met veel oude en nieuwe spelletjes, die Martin en Emily hadden meegenomen. Oma mocht meerijden met Martin en Emily, dus konden Maarten en ik een biertje nemen. De avond hebben we besloten met Stevin Groothuis, die in Calgary wereldkampioen sprint werd. Lieve vrienden wat kun je nu meer wensen. Ze vonden het geweldig Maandagochtend was ik wederom lekker vroeg op en voordat de volgende uit bed was liep ik al met sportoutfit in de vrieskou te loggen/rennen. Het ging beter dan ik had verwacht. Na al het eten en vooral drinken van de afgelopen twee weken had ik verwacht niet vooruit te komen, maar dat viel nog reuze mee voor een “oude” man. Ruim een uur heb ik het volgehouden en zeer voldaan ben ik daarna in het huisje onder een hete douche gedoken. Ik hoor sommige mensen denken, die gozer spoort niet om op die leeftijd nog zo belachelijk actief te zijn. Wellicht heb ik toch ook een vorm van ADHD gehad of heb ik die nog! Vandaag hadden we geen strak programma tot 17.30 uur, want op dat tijdstip hadden we afgesproken met Agnes en Jan Sluijs. Eerst maar even de mail ophalen! Aangezien dat hier op het park niet gaat zijn we naar het Postaljon hotel in Dordrecht gereden. Op elke tafel in het restaurant zijn zelfs wandcontactdozen en we waren dan ook niet de enige die met een laptop op tafel zaten. Aangezien het inmiddels al over twaalven was besloten we door de polders naar Vianen te rijden en op het gemak onderweg wat caches te doen. In de Alblasserwaard hebben we zes caches gedaan en toen waren we aangekomen bij de peerpont van Groot Ammers(Gelkenes) naar Schoonhoven, dus bij ons “oude” droomhuis aan het Schoonhovenseveer 21. Het aanzien van het huis doet je natuurlijk wat en het doet ook nog steeds pijn. We zouden hier nooit vertrokken zijn als niet de ellende met ons bedrijf “van den Hooven Kantoortechniek” was gebeurd, maar hierover geen verdere details, want gedane zaken nemen nu eenmaal geen keer! De avond valt over Rotterdam We besloten aan de overkant naar de snackbar te gaan om wat te eten en voor Jeanneth en Nadinne was dit extra leuk aangezien ze nog nog nooit op een boot/schip waren geweest. Na enige snacks terug naar de auto. We besloten even aan te bellen bij onze oude buurman Janna, maar ze bleek helaas niet thuis. Toen naar het historische vestingstadje Nieuwpoort. Cor en Jeannette de Rover ook buurtjes uit de tijd van het Schoonhovenseveer hebben daar een zeer oud pand aan de haven omgetoverd tot een klein paradijsje. Ze vonden het geweldig dat we even langskwamen en nadat we hun schitterende huis hadden bekeken hebben we gezellig zitten praten. Daarna naar Jan en Agnes. Jan is een collega uit de tijd van “van den Hooven Kantoortechniek” en we hebben samen jaren in een managementgroepje gezeten. In die periode is Jan een zeer goede vriend geworden en hij heeft samen met Agnes ons ook een paar keer bezocht in Almendricos. Toen we binnenkwamen stond er een schitterende tafel gedekt met in de midden een futuristisch apparaat, dat ik nog nooit had gezien. Nieuwsgierig als ik was heb ik uiteraard toch niets gevraagd en hebben we eerst het huis bekeken. Jan en Agnes hebben eerst in het centrum boven hun bedrijf gewoond in een echt oude enorme historische woning. Nu wonen ze in een nieuwbouwhuis wat ze erg gezellig hebben ingericht. De stad Vianen kan niet zonder Jan en je kunt hem gerust een BV noemen. Hij mag ook best genoemd worden in het rijtje bekende inwoners uit Vianen, waaronder o.a. Maurits Cornelis van Hall, Gerard de Korte, Johan Neeskens en dus Jan Sluijs. Na een drankje zijn we aan tafel gegaan en bleek het voor ons zeer onbekende voorwerp in het midden van de tafel een minipizzaoven te zijn. Nadinne ging werkelijk compleet uit haar bol, want haar favoriete eten is pizza en nu mocht ze ze ook nog zelf maken en opeten. Ik geloof dat ze er wel vijf op heeft, terwijl ik bij vier ben blijven steken. Het werd een zeer gezellige avond en pas tegen twaalf uur reden we richting Dordrecht. Deze avond mocht ik rijden aangezien er sneeuw was gevallen en Jeanneth geen enkele ervaring heeft met het rijden door dit soort weer. Het viel mee op de weg alleen de paar laatste kilometers richting het vakantiepark waren niet schoongemaakt, dus dat werd langzaam en voorzichtig rijden. Alweer een heel fijne dag. De waterbus Dinsdagochtend moest Maarten om half elf voor een tweede gesprek bij het reclamebureau aan de Sint Jobshaven te Rotterdam zijn. Ruim 2½ uur heeft Maarten gesproken met diverse medewerkers van het reclamebureau en ook met de directeur. Van beide kanten voelt het goed en nog voordat we donderdag terug vliegen naar Spanje zouden ze hem bellen om hem een aanbieding te doen. We zijn apetrots op hem en hopen uiteraard dat het klikt en hij snel in Nederland kan beginnen. Tussen de middag hebben we een pannenkoek gegeten en een lekker Belgisch biertje gedronken in pannenkoekhuis “De Big” in het Kralingse bos. Ik kom eigenlijk mijn hele levenlang al bij de Big en ik blijf dat ondanks de toch wel wat primitieve accommodatie het leukste pannenkoekhuis van Nederland vinden. Oma van 74 jaar is daar nog steeds de grote baas. Wel hoorde ik van haar dochter, dat Oma nu langzaam de zaak aan het over doen is aan haar kleinzoon die op het ogenblik de kok is. Na het bezoek aan het bos hebben we nog wat gewandeld. Door de oostenwind vonden ze het allemaal wel heel erg koud. ´s Avonds waren we eindelijk weer eens met z´n vijven in het huisje en heeft Janny lekker bruine bonen met speklapjes gemaakt. Morgen helaas de laatste dag. Geen programma gedurende de dag morgen, maar ´s avonds gaan we naar Jan Both en zijn familie in Giessenburg. Lieve vrienden nog één dag en het zit er helaas op. Ze hadden het koud De laatste volle dag in Nederland zijn we eerst met de waterbus van Dordrecht naar Alblasserdam gevaren. Het was ver onder nul en langs de waterkant door de snijdende oostenwind was de gevoelstemperatuur schat ik zo´n minus vijftien graden. Vooral Maarten heeft heel veel moeite met deze temperaturen. Voor de waterbus hadden we uiteraard geen OV jaarkaart en dus moesten we losse kaartjes kopen. We hadden gedacht, dat kan nooit zo duur zijn en dus waren we diep in de kragen gedoken zonder te vragen aan boord gestapt. Retourtjes waren er niet te koop en we moesten € 4 per persoon voor een enkeltje betalen. De Nederlanders met een OV kaart betalen net iets minder van € 2. Heen en weer inclusief parkeren bijna € 50 voor ons vijven is toch wel al te gek en daarmee pak je bijvoorbeeld ook je toeristen! Je stapt in Alblasserdam bij het centrum op en af en vandaar zijn we over de dijk naar mijn moeder gewandeld. De lucht was strakblauw en ik vond het heerlijk, maar dat was niet iedereen met me eens. Maarten heeft bij Ma gelijk het één en ander achtergelaten, omdat hij over een paar maanden toch naar Nederland vertrekt. We zijn niet te lang bij Ma gebleven, omdat Jeanneth nog wat cadeautjes voor thuis wilde kopen. Het is gelukt met de cadeautjes en ook hebben we nog even een geocache gedaan, omdat we nog een TB (Travel Bug) uit Spanje ergens in een cache achter moesten achterlaten. ´s Avonds hebben we gegeten in een favoriet restaurantje van ons namelijk “Het Centrum” te Schelluinen. Arie voert hier in een super kleine keuken de scepter en je kunt nauwelijks geloven, dat hij uit deze keuken zo´n enorme menukaart op tafel kan toveren. De zaak hangt vol met van alles en nog wat: van muziekinstrumenten, verkeersborden, antieke radio´s tot leuke teksten. De porties zijn er zo groot, dat je een keuze moet maken tussen: een voorgerecht plus hoofdgerecht of een hoofdgerecht met nagerecht. Je kunt hier ook niet reserveren en wij hebben er op een weekeindavond wel eens 1½ uur aan de bar gehangen voor er een tafeltje vrij was. We hebben geweldig lekker gegeten. Om een paar zaken te noemen. Ik had als voorgerecht kippenlevertjes, Janny had als hoofdgerecht Oma´s stoofpotje en Maarten had een wildgerecht. Alles was overheerlijk en dus hebben we genoten. Snel afgerekend want we zouden om half acht bij Jan en Marian Bot te Giessenburg zijn. Iets later dan gepland waren we in Giessenburg. Hun dochter Anja was er gelukkig nog en dus konden we hun vier weken oude kleinzoon nog net even bewonderen. Bij Jan en Marian, die jullie allemaal wel kennen van mijn nieuwsbrieven is het altijd gezellig en dus werd het nog aardig laat, terwijl we de volgende dag toch om vijf uur op moesten. Maar ja: “Gezelligheid kent geen tijd!” Wat over deze dag nog wel geweldig is om te vertellen is, dat Maarten is gebeld door het reclamebureau te Rotterdam, dat ze hem erg graag in het team hebben. Van de week krijgt hij een aanbieding! Cafe "Het Centrum" Vanmorgen vijf uur op. Wassen en aankleden, een kopje thee, de koffers in de auto en op weg naar Zestienhoven. We konden lekker doorrijden en ruimschoots op tijd waren we op het vliegveld. Het inchecken werd een ramp. In Madrid op de heenweg twee weken geleden waren we eigenlijk nauwelijks gecontroleerd, maar nu moest alles op de weegschaal. Na veel overpakken plus handdoeken en hagelslag weg te hebben gegooid mochten we met een “bekeuring” van € 20 voor overgewicht eindelijk doorlopen. Transavia begint een tweede Ryanair te worden en daar wordt je niet vrolijk van. Ik liet duidelijk mijn ongenoegen blijken en eigenlijk beaamde de dame aan de incheckbalie van Transavia dat. Ik vroeg haar of er veel geklaagd werd de laatste tijd met de nieuwe regels en zij zei dat dat eigenlijk elke dag wel één of meerdere keren gebeurde. De vlucht verliep gelukkig voorspoedig en rond tien uur waren we op het vliegveld van Madrid, waar het trouwens ook net rond het vriespunt was. Vannacht blijven we hier slapen en morgen rijden we weer richting Almendricos. Dat waren twee heel bijzondere weken en het enige wat het nog perfecter zou hebben gemaakt zou de aanwezigheid van Daniel geweest zijn. Sommige mensen hadden mij gewaarschuwd, dat wij Nederland misschien wel teveel idealiseerden! Het omgekeerde is waar, want we vonden het nog fijner in Nederland dan we verwacht hadden. Ook Jeanneth en Nadinne vinden Nederland erg mooi. Ze vonden Nederland vooral erg schoon, erg groen en alles zo goed georganiseerd. Lieve lezers dat was dan verslag 300. Heel veel leesplezier en tot over een paar weken. De hartelijke groeten van Janny, Maarten, Jeanneth, Nadinne en mijn persoontje. Casa Oasis B&B / Hotel te koop valdio 87 | 30892 Almendricos 0034 628 504 113 welkom@casaoasis.nl | www.casaoasis.nl | www.hoteltekoopinspanje.nl Become fan on facebook : www.facebook.com/hotelforsaleinspain Wordt fan op facebook : www.facebook.com/hoteltekoop