Casa Oasis op de grens van
twee fantasisch provincies
Andalusië en Murcia

Geschiedenis van Murcia

Dankzij het zachte klimaat en de altijd kalme kustwateren behoort de streek Murcia tot de oudste vestigingsgebieden van Europa. Archeologische vondsten en Griekse reisverslagen getuigen van vier Iberische stammen die de streek bevolkten. Later stichten Grieken en Feniciërs handelsnederzettingen aan de kust en in het binnenland. Ze exporteerden natuurproducten, zoals het overal uit de grond schietende espartogras en zilver uit de mijnen van Murcia. Cartagena, gesticht door de Carthagers, was ten tijde van de Punische Oorlogen, nog voor het begin van onze jaartelling dus, de drukste haven aan de Middellandse Zee.

Onder het Romeinse bewind ontwikkelden de visserij, de jacht en de landbouw zich tot de pijlers van de economie van Murcia. Toen al maakten de koks gebruik van de geografische en klimatologische driedeling van de streek: de wateren van de Costa Calida, de ‘warme kust’, leverden de ingrediënten voor de geliefde kruidensaus garum, die naar alle uithoeken van het Romeinse Rijk werd geëxporteerd.



Op de vruchtbare gronden aan de Rio Segura werden olijf- en vijgenboomgaarden aangelegd en in het dorre bergachtige achterland teelde men de druiven voor de zware wijnen die toen al internationaal aanzien genoten.

Halverwege de 8e eeuw veroverden de Arabieren het gebied en gaven het een krachtige culturele en economische impuls. Zij brachten oriëntaalse levensmiddelen en verfijnde kooktechnieken mee. Belangrijk nog was dat het door hen geïntroduceerde irrigatiestelsel, dat deels nog intacts is, de hete, dorre streek veranderen in een bloeiend tuinbouwgebied. De bevolkingsexplosie aan het begin van de 20e eeuw leidde, zoals in zo veel streken van Europa, ook in Murcia tot een massale trek van de landloze arbeiders naar de steden. In de Burgeroorlog van de jaren ’30 liep een poging tot landherovering, met de Spaanse Republiek, op niets uit. Wat bleef –arme boeren en een zwaar bestaan- komt niet in de laatste plaats tot uitdrukking in de culinaire tradities: hier domineert een mediterrane armeluiskeuken op basis van veel verschillende uitstekende producten: groente uit het binnenland, vis en schaal- en schelpdieren uit de Middellandse Zee en de Mar Menor, wild en wijn uit het achterland. De door de Arabieren meegebrachte vruchten en technieken zijn opgenomen in de regionale keuken, zoals de nakomelingen van de veroveraars in de oorspronkelijke bevolking zijn opgegaan.

Belangrijke steden

Geschiedenis van Andalusië

In plaats van één landschap dat men Andalusisch zou kunnen noemen is er een veelvoud van zintuiglijke bekoringen, dat zich zonder onderbreking en zonder eentonigheid in alle windrichtingen uitbreidt en alle mogelijk soorten landschappen omvat en alle gradaties van transparantie van licht dat slechts in één opzicht overal gelijk is: in zijn intensiteit. Zo zong de schrijver Antonio Muñoz Molina de lof van Andalusië, het land van licht, warmte en harstocht, dat zo veel dichters, estheten en levenskunstenaars heeft geïnspireerd. Andalusië vertoont inderdaad een grote verscheidenheid aan landschappen en klimaatzones: pijnkurk- en steeneikenbossen worden afgewisseld door krukdroge rijzen steppen en zandduinen, dan weer rijzen gebergten op zoals de Sierra de Grazalema in het achterland van de provincie Cadiz waar jaarlijks meer neerslag valt dan waar ook in Spanje. Juist deze variatie, de verschillende invloeden van het Atlantische, het mediterrane en het continentale klimaat bepalen de charme van deze streek. In het achterland van de toeristische gebieden en buiten de grote steden Sevilla, Granada, Cordoba en Jaen wordt het beeld van Andalusië bepaald door uitgestrekte landerijen en natuurreservaten; bijna 20% van de totale oppervlakte is beschermd natuurgebied.



De achthonderd jaar durende heerschappij van Moren en Arabieren heeft in geen enkele andere Spaanse streek meer sporen nagelaten dan in Andalusië. De hoge beschaving van de Arabieren komt tot uiting in de architectuur, in de irrigatietechniek, in kunst en nijverheid, in de muziek en in de kookkunst. Van de Arabieren komen recepten die op creatieve wijze vlees of vis met vruchten en kruiden combineren. Bovendien waren de koks uit het Morgenland bedreven in het componeren van fantasievolle zoeten gerechten. Ze brachten vijgen, granaatappels, citrusvruchten en meloenen mee, en deze zonneminnende vruchten gedijen nog steeds aan de Andalusische Middellandse Zeekust en in het dal van de Guadalquivir, waar ook aardbeien en cactusvijgen, perziken, kersen en kweeperen groeien.

De keuken van Andalusië laat zich niet voorstaan op raffinement, hij leeft bij de gratie van de smaak van de producten zelf. De streek heeft dan ook onnoemelijk veel te bieden: vis en schaal- en schelpdieren, voortreffelijk ham en worsten, groenten en olijven in alle soorten en maten. Veel van deze ingrediënten ontvouwen hun culinaire charme vooral in de vorm van tapas, de onweerstaanbare hapjes die in Andalusië geboren zijn. En daarbij past altijd een glaasje sherry, de wereldberoemde wijn uit het zonnige zuiden Spanje.

Belangrijke steden